Wstęp
Rozdział I. Ogólna charakterystyka wpływu form organizacyjno-prawnych przedsiębiorstw na wybór systemu rachunkowości finansowej
1.1. Istota, zakres i funkcje rachunkowości finansowej
1.2. Podstawy organizacji rachunkowości
1.3. Formy organizacyjno prawne przedsiębiorstw
1.4. Wpływ formy organizacyjno-prawnej przedsiębiorstw na wybór księgowości
Rozdział II. Prowadzenie pełnej księgowości za pomocą ksiąg rachunkowych
2.1. Ogólne zasady prowadzenia ksiąg rachunkowych
2.2. Zakładowy plan kont
2.3. Obowiązujące metody wyceny aktywów i pasywów
2.4. Inwentaryzacja
Rozdział III. Prowadzenie uproszczonej księgowości za pomocą podatkowej księgi przychodów i rozchodów
3.1. Ogólne zasady prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów
3.2. Poprawianie błędów w księdze przychodów i rozchodów
3.3. Układ księgi przychodów i rozchodów
3.4. Ewidencja przychodów i kosztów
Rozdział IV. Rozliczenia podatkowe przedsiębiorcy ze względu na wybór formy opodatkowania
4.1. Opodatkowanie dochodów z działalności gospodarczej według skali podatkowej
4.2. Opodatkowanie dochodów z działalności gospodarczej podatkiem liniowym
4.3. Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych i ewidencja przychodów
4.4. Karta podatkowa jako wygaszana forma opodatkowania działalności gospodarczej
4.5. Porównanie form opodatkowania i związanych z nimi obowiązków ewidencyjnych – studium przypadku
Zakończenie
Bibliografia
Spis rysunków
Spis tabel
Wstęp
Prowadzenie działalności gospodarczej wymaga podejmowania decyzji dotyczących nie tylko przedmiotu i zakresu działalności przedsiębiorstwa, ale również jego organizacji prawnej, sposobu finansowania, zasad odpowiedzialności właścicieli oraz sposobu prowadzenia ewidencji zdarzeń gospodarczych. Wybory dokonywane na etapie tworzenia przedsiębiorstwa mogą wpływać na jego funkcjonowanie przez wiele kolejnych lat. Jednym z obszarów, który pozostaje w ścisłym związku z przyjętą formą prowadzenia działalności, jest rachunkowość oraz zakres obowiązków ewidencyjnych przedsiębiorcy.
Rachunkowość stanowi uporządkowany system gromadzenia, przetwarzania i prezentowania informacji dotyczących działalności gospodarczej jednostki. Informacje te są potrzebne zarówno osobom zarządzającym przedsiębiorstwem, jak i podmiotom znajdującym się poza nim. Właściciele, inwestorzy, banki, kontrahenci, organy podatkowe oraz inne instytucje mogą być zainteresowane sytuacją majątkową i finansową przedsiębiorstwa, osiąganymi przez nie wynikami oraz zdolnością do regulowania zobowiązań.
Znaczenie rachunkowości nie ogranicza się więc do spełniania obowiązków określonych przez przepisy prawa. Prawidłowo prowadzona ewidencja jest jednym z podstawowych źródeł informacji wykorzystywanych w zarządzaniu przedsiębiorstwem. Pozwala ustalić wartość posiadanego majątku, wysokość zobowiązań, poziom przychodów i kosztów, wynik działalności oraz kierunki zachodzących zmian. W większych jednostkach informacje pochodzące z systemu rachunkowości są niezbędne do planowania, kontroli i podejmowania decyzji gospodarczych.
Zakres prowadzonej rachunkowości nie jest jednak jednakowy w każdym przedsiębiorstwie. W praktyce występują zarówno podmioty zobowiązane do prowadzenia ksiąg rachunkowych, jak i przedsiębiorcy korzystający z uproszczonych form ewidencji. Różnice te wynikają między innymi z formy organizacyjno-prawnej prowadzonej działalności, jej rozmiarów, wysokości osiąganych przychodów oraz sposobu opodatkowania.
Forma organizacyjno-prawna przedsiębiorstwa określa podstawowe zasady jego funkcjonowania. Wpływa między innymi na sposób powstania podmiotu, jego osobowość prawną lub jej brak, zakres odpowiedzialności za zobowiązania, zasady reprezentacji, możliwości pozyskiwania kapitału oraz obowiązki związane z prowadzeniem działalności. Inaczej zorganizowana jest jednoosobowa działalność gospodarcza osoby fizycznej, inaczej spółka cywilna, a jeszcze inaczej spółki prawa handlowego.
Różnice te znajdują odzwierciedlenie w rachunkowości. Nie każda forma organizacyjno-prawna pozostawia przedsiębiorcy taką samą swobodę wyboru sposobu prowadzenia ewidencji. W niektórych przypadkach obowiązek stosowania ksiąg rachunkowych wynika bezpośrednio ze statusu prawnego jednostki. W innych znaczenie posiadają dodatkowe przesłanki, w szczególności wielkość osiąganych przychodów.
Z tego względu sformułowanie „wybór systemu rachunkowości” należy rozumieć szeroko. Nie zawsze jest to całkowicie swobodna decyzja przedsiębiorcy. W określonych sytuacjach przepisy narzucają prowadzenie pełnych ksiąg rachunkowych, podczas gdy w innych przedsiębiorca może korzystać z prostszych rozwiązań ewidencyjnych albo dobrowolnie zdecydować się na bardziej rozbudowany system.
Pełna rachunkowość prowadzona przy wykorzystaniu ksiąg rachunkowych dostarcza szerokiego zakresu informacji o działalności jednostki. Rejestrowane zdarzenia ujmowane są w taki sposób, aby możliwe było ustalenie sytuacji majątkowej i finansowej przedsiębiorstwa oraz jego wyniku finansowego. System ten wymaga stosowania określonych zasad ewidencji, wyceny, inwentaryzacji oraz sporządzania odpowiednich zestawień i sprawozdań.
Prowadzenie ksiąg rachunkowych jest rozwiązaniem bardziej rozbudowanym niż uproszczone formy ewidencji. Wymaga właściwej organizacji rachunkowości, określenia zasad obiegu dokumentów, prowadzenia odpowiednich kont i ksiąg pomocniczych oraz zachowania procedur pozwalających sprawdzić prawidłowość zapisów. Zwiększa to nakład pracy oraz koszty obsługi księgowej, ale jednocześnie zapewnia znacznie większy zakres informacji o przedsiębiorstwie.
Pełna rachunkowość pozwala nie tylko ustalać wielkość przychodów i kosztów, lecz także obserwować strukturę majątku, źródła jego finansowania, stan rozrachunków, przepływy pieniężne oraz zmiany zachodzące w sytuacji finansowej jednostki. Z punktu widzenia większych przedsiębiorstw jest to istotne, ponieważ wraz ze wzrostem skali działalności zwiększa się liczba operacji gospodarczych i złożoność procesów zachodzących w organizacji.
Podstawowym elementem systemu rachunkowości są księgi rachunkowe. Służą one chronologicznemu i systematycznemu ujmowaniu zdarzeń gospodarczych na podstawie odpowiednio przygotowanych dowodów księgowych. Prawidłowość prowadzenia ksiąg ma podstawowe znaczenie dla wiarygodności informacji finansowej przedsiębiorstwa.
Organizacja ksiąg powinna być dostosowana do specyfiki danej jednostki. Przedsiębiorstwa działają w różnych branżach, posiadają odmienną strukturę organizacyjną i prowadzą działalność o różnym stopniu złożoności. Z tego względu rozwiązania stosowane w rachunkowości przedsiębiorstwa produkcyjnego mogą różnić się od rozwiązań wykorzystywanych w przedsiębiorstwie handlowym lub usługowym.
Jednym z podstawowych narzędzi organizacji rachunkowości jest zakładowy plan kont. Określa on sposób grupowania i ewidencjonowania poszczególnych zdarzeń gospodarczych. Powinien odpowiadać potrzebom jednostki oraz umożliwiać uzyskanie informacji koniecznych zarówno do sporządzania sprawozdań, jak i prowadzenia bieżącej kontroli działalności.
Plan kont nie powinien być traktowany jako rozwiązanie całkowicie oderwane od charakteru przedsiębiorstwa. Jego szczegółowość zależy od rodzaju prowadzonej działalności, rozmiarów jednostki, struktury organizacyjnej oraz potrzeb informacyjnych osób zarządzających. Właściwie przygotowany układ kont ułatwia uzyskiwanie danych nie tylko dla celów sprawozdawczych, ale również zarządczych.
Ważnym elementem rachunkowości finansowej jest wycena aktywów i pasywów. Samo stwierdzenie, że przedsiębiorstwo posiada określony składnik majątku lub zobowiązanie, nie jest wystarczające do prawidłowego przedstawienia jego sytuacji finansowej. Konieczne jest przypisanie poszczególnym składnikom odpowiedniej wartości według zasad przyjętych w rachunkowości.
Wycena wpływa na wartości prezentowane w księgach oraz w sprawozdaniu finansowym. Ma również znaczenie dla wysokości wykazywanego wyniku. Z tego względu stosowane metody nie mogą być dobierane przypadkowo. Powinny odpowiadać przepisom oraz zasadom określonym w polityce rachunkowości jednostki.
Z prawidłowym ustalaniem wartości majątku i zobowiązań związana jest inwentaryzacja. Pozwala ona porównać dane wynikające z ewidencji z rzeczywistym stanem określonych składników. Umożliwia wykrywanie różnic, błędów oraz nieprawidłowości, a tym samym zwiększa wiarygodność danych prezentowanych w księgach.
Inwentaryzacja pełni również funkcję kontrolną. Jej prawidłowe przeprowadzenie pozwala ustalić rzeczywisty stan aktywów oraz ocenić sposób gospodarowania majątkiem. W przedsiębiorstwach posiadających znaczne zapasy, środki trwałe lub rozbudowane rozrachunki jest istotnym elementem całego systemu rachunkowości.
Pełne księgi rachunkowe nie są jednak konieczne dla każdego przedsiębiorcy. W przypadku części osób fizycznych prowadzących działalność oraz niektórych spółek przepisy dopuszczają prowadzenie prostszej ewidencji, jeżeli spełnione są określone warunki. Jedną z najbardziej charakterystycznych form jest podatkowa księga przychodów i rozchodów.
Podatkowa księga przychodów i rozchodów ma inny cel niż pełne księgi rachunkowe. Jej podstawowym zadaniem jest ewidencjonowanie danych umożliwiających ustalenie dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Nie przedstawia więc sytuacji majątkowej i finansowej przedsiębiorstwa w takim zakresie jak system pełnej rachunkowości.
Różnica ta ma podstawowe znaczenie dla oceny obu systemów. Księgi rachunkowe tworzą kompleksowy obraz jednostki, natomiast podatkowa księga przychodów i rozchodów koncentruje się przede wszystkim na danych potrzebnych do prawidłowego rozliczenia podatku dochodowego. Z punktu widzenia niewielkiego przedsiębiorcy takie rozwiązanie może być wystarczające i znacznie prostsze w prowadzeniu.
Uproszczenie ewidencji ogranicza liczbę obowiązków oraz koszty związane z obsługą rachunkową. Może więc odpowiadać potrzebom małych podmiotów, w których skala działalności i liczba operacji gospodarczych nie uzasadniają tworzenia rozbudowanego systemu rachunkowości. Nie oznacza to jednak, że uproszczona ewidencja jest pozbawiona wymagań dotyczących prawidłowości i rzetelności zapisów.
Podatkowa księga przychodów i rozchodów musi być prowadzona w sposób pozwalający prawidłowo ustalić wielkości istotne z punktu widzenia opodatkowania. Zapisy powinny być oparte na odpowiednich dokumentach oraz ujmowane zgodnie z obowiązującymi zasadami. Błędy wymagają właściwego poprawienia, ponieważ mogą wpływać na wysokość ustalonego dochodu i należnego podatku.
Układ księgi został podporządkowany charakterowi informacji podatkowej. Ewidencjonowane są w niej przede wszystkim przychody oraz określone rodzaje kosztów związanych z prowadzoną działalnością. Pozwala to na ustalenie podstawowej relacji ekonomicznej pomiędzy wpływami osiąganymi przez przedsiębiorcę a wydatkami ponoszonymi w celu ich uzyskania.
Uproszczona księgowość nie oznacza jednak całkowitego braku dodatkowych ewidencji. Charakter działalności może powodować konieczność prowadzenia również innych rejestrów lub wykazów. Zakres obowiązków przedsiębiorcy zależy od rodzaju działalności, posiadanego majątku, zatrudnienia pracowników oraz innych okoliczności.
Istotne znaczenie dla wyboru sposobu prowadzenia ewidencji posiada również forma opodatkowania działalności gospodarczej. Rachunkowość i opodatkowanie są odrębnymi zagadnieniami, ale w przypadku przedsiębiorców będących osobami fizycznymi pozostają ze sobą silnie związane. Wybrany sposób rozliczania podatku może wpływać na zakres wymaganej ewidencji.
Przedsiębiorca powinien więc odróżnić decyzję dotyczącą formy organizacyjno-prawnej od decyzji dotyczącej formy opodatkowania. Są to dwa różne wybory, choć w praktyce wzajemnie na siebie oddziałują. Nie każda forma prawna może korzystać z każdego sposobu opodatkowania, podobnie jak nie każdy rodzaj ewidencji może być stosowany przez dowolnego przedsiębiorcę.
W przypadku osoby fizycznej prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą jednym ze sposobów rozliczania dochodu jest opodatkowanie według skali podatkowej. W tym rozwiązaniu przedmiotem opodatkowania jest dochód, a więc wielkość ustalana z uwzględnieniem zarówno uzyskanych przychodów, jak i poniesionych kosztów ich uzyskania.
Innym sposobem jest podatek liniowy. Także w tym przypadku opodatkowaniu podlega dochód, jednak konstrukcja podatku różni się od zasad stosowanych przy skali podatkowej. Wybór pomiędzy tymi sposobami powinien uwzględniać indywidualną sytuację przedsiębiorcy, wysokość dochodów, możliwość korzystania z określonych preferencji oraz pozostałe skutki podatkowe.
Odmiennym rozwiązaniem jest ryczałt od przychodów ewidencjonowanych. Jego charakterystyczną cechą jest oparcie podatku na wielkości osiąganych przychodów, bez rozliczania kosztów uzyskania przychodu na zasadach właściwych dla opodatkowania dochodu. Powoduje to, że opłacalność ryczałtu zależy między innymi od struktury działalności oraz relacji kosztów do osiąganych przychodów.
Wybór ryczałtu wpływa również na rodzaj prowadzonej dokumentacji. Przedsiębiorca rozliczający podatek w ten sposób nie prowadzi podatkowej księgi przychodów i rozchodów służącej ustalaniu dochodu, ponieważ konstrukcja podatku opiera się na przychodzie. Pokazuje to bezpośredni związek pomiędzy sposobem opodatkowania a wymaganiami dotyczącymi ewidencji.
W polskim systemie podatkowym występuje również karta podatkowa, jednak posiada ona obecnie szczególny charakter. Nie jest to forma pozostająca na takich samych zasadach do wyboru dla każdego przedsiębiorcy rozpoczynającego działalność. Ma znaczenie przede wszystkim dla podatników, którzy zachowali prawo do kontynuowania wcześniejszego sposobu rozliczania.
Z tego względu analiza form opodatkowania powinna odzwierciedlać rzeczywistą sytuację przedsiębiorcy podejmującego obecnie decyzję o sposobie rozliczania działalności. Zestawienie skali podatkowej, podatku liniowego i ryczałtu pozwala porównać podstawowe rozwiązania pozostające do dyspozycji osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą. Kartę podatkową należy natomiast przedstawić z zaznaczeniem jej ograniczonego obecnie zastosowania.
Wybór formy opodatkowania może mieć istotne znaczenie ekonomiczne. Nie istnieje jedno rozwiązanie, które byłoby najkorzystniejsze dla wszystkich przedsiębiorców. Forma korzystna dla działalności o niewielkich kosztach może okazać się mniej atrakcyjna w przedsiębiorstwie wymagającym wysokich nakładów na materiały, wyposażenie, transport czy zatrudnienie.
Ocena nie powinna być więc dokonywana jedynie poprzez porównanie nominalnych stawek podatkowych. Konieczne jest uwzględnienie sposobu ustalania podstawy opodatkowania, możliwości rozliczania kosztów, dostępnych ulg i preferencji oraz pozostałych obciążeń związanych z prowadzeniem działalności. Dopiero łączne rozpatrzenie tych czynników pozwala ocenić konsekwencje wyboru konkretnego sposobu rozliczeń.
Zależność pomiędzy formą organizacyjno-prawną, systemem rachunkowości i opodatkowaniem jest szczególnie widoczna przy porównaniu jednoosobowej działalności gospodarczej ze spółkami kapitałowymi. Osoba fizyczna może w określonych warunkach korzystać z uproszczonych form ewidencji. Spółka kapitałowa podlega natomiast znacznie bardziej rozbudowanym wymaganiom w zakresie prowadzenia rachunkowości, niezależnie od tego, czy skala jej działalności w początkowym okresie jest znaczna.
Różnice wynikają z odmiennej konstrukcji prawnej tych podmiotów. Osoba prowadząca indywidualną działalność gospodarczą pozostaje bezpośrednio związana ze swoim przedsiębiorstwem, natomiast spółka kapitałowa jest odrębnym podmiotem prawa. Wiąże się to z odmiennym sposobem ujmowania majątku, odpowiedzialności i wyniku prowadzonej działalności.
Również spółki osobowe nie tworzą całkowicie jednolitej grupy z punktu widzenia obowiązków rachunkowych i podatkowych. Ich sytuacja zależy od rodzaju spółki, statusu wspólników oraz przepisów odnoszących się do konkretnej konstrukcji prawnej. Dlatego przy omawianiu wpływu form organizacyjno-prawnych nie należy ograniczać się do prostego podziału na przedsiębiorców prowadzących pełną i uproszczoną księgowość.
Ważne jest również rozróżnienie pojęć „rachunkowość” i „księgowość”. Księgowość jest częścią szerszego systemu rachunkowości i odnosi się przede wszystkim do ewidencjonowania zdarzeń gospodarczych. Rachunkowość obejmuje natomiast również wycenę, inwentaryzację, sprawozdawczość oraz inne działania służące tworzeniu informacji o jednostce.
Rozróżnienie to ma znaczenie dla tematu pracy. Podatkowa księga przychodów i rozchodów jest przede wszystkim instrumentem ewidencji podatkowej, a nie systemem rachunkowości finansowej odpowiadającym pod względem zakresu księgom rachunkowym. Dlatego porównując oba rozwiązania, należy uwzględnić ich odmienne cele i funkcje.
Współczesna rachunkowość jest jednocześnie coraz silniej związana z wykorzystaniem technologii informatycznych. Zapisy księgowe, rozliczenia podatkowe oraz wymiana dokumentów są w coraz większym stopniu realizowane elektronicznie. Zmienia to sposób organizacji pracy działów księgowych i biur rachunkowych, choć nie zmienia podstawowej potrzeby prawidłowego klasyfikowania i ujmowania zdarzeń gospodarczych.
Automatyzacja może przyspieszać przetwarzanie dokumentów, zmniejszać liczbę powtarzalnych czynności oraz ułatwiać przygotowywanie zestawień. Jednocześnie zwiększa znaczenie prawidłowej konfiguracji systemów i jakości wprowadzanych danych. Program księgowy nie zastępuje wiedzy dotyczącej zasad rachunkowości i prawa podatkowego.
Wybierając sposób prowadzenia ewidencji, przedsiębiorca powinien brać pod uwagę nie tylko minimalny zakres obowiązków wynikających z prawa. W niektórych przypadkach bardziej rozbudowany system może być przydatny także wtedy, gdy nie jest bezwzględnie wymagany. Dotyczy to zwłaszcza przedsiębiorstw planujących szybki rozwój, korzystających z finansowania bankowego lub potrzebujących szczegółowych informacji do zarządzania.
Pełne księgi zapewniają bowiem znacznie większą możliwość analizowania sytuacji finansowej. Jeżeli przedsiębiorca chce na bieżąco kontrolować rentowność poszczególnych obszarów, strukturę aktywów, poziom zobowiązań czy efektywność wykorzystania majątku, bardziej rozbudowana rachunkowość może dostarczać informacji niedostępnych w prostej ewidencji podatkowej.
Z drugiej strony w niewielkiej działalności gospodarczej nadmiernie rozbudowany system może powodować koszty niewspółmierne do uzyskiwanych korzyści. Każda forma ewidencji wymaga czasu, odpowiedniej wiedzy oraz często korzystania z usług zewnętrznych. Ważne jest więc zachowanie proporcji pomiędzy potrzebami informacyjnymi przedsiębiorstwa a stopniem skomplikowania prowadzonej rachunkowości.
Zagadnienie wyboru systemu rachunkowości powinno być zatem rozpatrywane na kilku płaszczyznach. Pierwszą tworzą wymagania prawne wynikające z formy organizacyjno-prawnej i skali działalności. Drugą stanowią potrzeby samego przedsiębiorstwa. Trzecią są natomiast obowiązki podatkowe i wybrany sposób rozliczania dochodów lub przychodów.
Przedmiotem niniejszej pracy jest zależność pomiędzy formą organizacyjno-prawną przedsiębiorstwa a zakresem stosowanego systemu rachunkowości i ewidencji księgowej, z uwzględnieniem rozliczeń podatkowych przedsiębiorców.
Celem pracy jest przedstawienie wpływu formy organizacyjno-prawnej przedsiębiorstwa na zakres obowiązków rachunkowych oraz porównanie pełnej rachunkowości prowadzonej za pomocą ksiąg rachunkowych z uproszczonymi formami ewidencji stosowanymi przez przedsiębiorców. Analizie poddano także zależności pomiędzy sposobem prowadzenia ewidencji a wyborem formy opodatkowania działalności gospodarczej.
Podstawowy problem podjęty w pracy dotyczy tego, w jaki sposób forma organizacyjno-prawna i charakter działalności przedsiębiorstwa wpływają na zakres jego obowiązków rachunkowych oraz możliwość stosowania określonych form ewidencji. Z zagadnieniem tym wiąże się również kwestia wpływu sposobu opodatkowania na dokumentację prowadzoną przez przedsiębiorcę.
W pracy wykorzystano literaturę z zakresu rachunkowości finansowej, finansów przedsiębiorstw oraz prawa podatkowego, a także przepisy regulujące prowadzenie ksiąg rachunkowych i uproszczonych ewidencji podatkowych. Analiza rozwiązań prawnych pozwala określić zakres obowiązków poszczególnych kategorii przedsiębiorców oraz różnice pomiędzy dostępnymi sposobami prowadzenia ewidencji.
Praca składa się z czterech rozdziałów. W pierwszym rozdziale przedstawiono podstawowe zagadnienia dotyczące rachunkowości finansowej oraz form organizacyjno-prawnych przedsiębiorstw. Omówiono istotę, zakres i funkcje rachunkowości, podstawy jej organizacji oraz podstawowe rodzaje form prowadzenia działalności. Szczególną uwagę zwrócono na zależność pomiędzy statusem prawnym przedsiębiorcy a zakresem obowiązków księgowych.
Drugi rozdział poświęcono prowadzeniu pełnej rachunkowości za pomocą ksiąg rachunkowych. Przedstawiono podstawowe zasady ich prowadzenia, znaczenie zakładowego planu kont, zasady wyceny aktywów i pasywów oraz rolę inwentaryzacji. Zagadnienia te pozwalają ukazać zakres i złożoność systemu pełnej rachunkowości.
W trzecim rozdziale omówiono uproszczoną ewidencję prowadzoną z wykorzystaniem podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Przedstawiono zasady prowadzenia księgi, sposób poprawiania błędów, jej układ oraz zasady ewidencjonowania przychodów i kosztów. Pozwala to wskazać podstawowe różnice pomiędzy ewidencją podatkową a księgami rachunkowymi.
Czwarty rozdział dotyczy rozliczeń podatkowych przedsiębiorcy i ich związku z wyborem formy opodatkowania. Omówiono podstawowe sposoby opodatkowania działalności gospodarczej oraz wynikające z nich różnice w zakresie ustalania podstawy podatku i prowadzonej ewidencji. Część analityczna została oparta na studium przypadku, które pozwala porównać ekonomiczne konsekwencje zastosowania różnych sposobów rozliczenia w konkretnych warunkach działalności.
Forma organizacyjno-prawna, sposób prowadzenia rachunkowości oraz metoda rozliczania podatków należą do podstawowych elementów organizacji działalności gospodarczej. Są ze sobą powiązane, ale nie powinny być utożsamiane. Prawidłowe rozpoznanie zależności pomiędzy nimi pozwala lepiej dostosować sposób ewidencji do charakteru przedsiębiorstwa, a jednocześnie zapewnić zgodność prowadzonej działalności z obowiązującymi wymaganiami.